Поиск

ot 1. Biror narsadagi namlik, zaxlik.

Havoning rutubati.

Haftalab yoqqan yomgʻir borliqni namiqtirib, rutubatga chulgʻadi. — M. Mahmudov, Mangu kuy izlab

Daraxtlar kurtak otib, ancha boʻrtib qolgan boʻlsa-da, havo rutubatga chulgʻangan. — S. Karomatov, Oltin qum

Shabboda ovulga oralab oʻtdi, Soʻnggi rutubatni bogʻlardan quvib. — A. Muxtor

2. koʻchma Gʻam, musibat.

Rutubatdan yuz bergan dunyo, Dunyo yangi dunyoni chorlar. — U. Qoʻchqor, Hayajonga koʻmilgan dunyo

Degilki, borini aytmoqdin ojiz, Rutubat tushmagay baxtiga hargiz. — T. Toʻla, Asarlar

sft. 1. Rutubati boʻlgan; nam, zax.

Kuzning rutubatli oqshomi edi, Bogʻlar sokingina chekar edi oh. Ruhimda bir xazon ayyomi edi, Ajib goʻzallikka duch keldim nogoh. — A. Oripov, Onajon

Qosh qoraygan edi. Dalalardan rutubatli sovuq shamol esib turibdi. — A. Muxtor, Chinor

Tungi rutubatli havo badanni junjiktiradi. — L. Tojiyeva, Mehrim sizga, odamlar

2. koʻchma Gʻam-gʻussali, kishi erkini boʻgʻadigan; iflos, chirkin.

Shunda rutubatli badboʻy bu shahar Koʻzimga charaqlab Fargʻona boʻldi. — E. Vohidov, Kelajakka maktub

Ertaga u diqqinafas, rutubatli Hirotdan chiqib ketadi, shu yoʻsin bilan bir yoʻla u beadad gʻam-u gʻussadan ham qutuladi! [oʻylardi Meʼmor]. — Mirmuhsin, Meʼmor

Saroyning fisq-u fujurga, fahshga toʻla rutubatli havosi-yu marmar hovuzlardagi favvoralar salqini — barcha-barchasi oʻtmishga chekindi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik

Besh yil gʻoyauchun qattiq berilib, rutubatli hujrada zaxlab yigirma sakkiz yoshida xatmi kutub qilishga muvaffaq boʻldi. — A. Qodiriy, Mehrobdan chayon