sft. 1. Kishining ruhiga, ruhiy kayfiyatiga, ichki kechinmalariga oid, ular bilan bogʻliq boʻlgan.
Ruhiy holat. Ruhiy koʻtarinkilik. Ruhiy ezilish.
Muttasil ruhiy azob chekkan odam hamisha yangi zarbalarga chogʻlanib turadi. — S. Ahmad, Ufq
Hafiza noumid uyga keldi. U soʻniq, kayfi past edi. Baʼzi qizlarga oʻxshab ichki ruhiy holatini yashira olmas — xafaligi darrov bilinib qolardi. — Mirmuhsin, Umid
2. ayn. Maʼnaviy 1.
Ruhiy oziq.
Allalarda onaning ruhiy dunyosi, farzandga boʻlgan muhabbati, orzu-oʻylari aks etadi. — Saodat
Unda atrofimizda boʻlayotgan ekologiya halokati emas, balki ruhiy olamning halokati aks ettirilgan. — Mushtum
[Sunnatillo maxsum Shukrulloga:] Sen ularga ruhiy oziq berasan, men moddiy tomondan suyayman. — Shukrullo, Javohirlar sandigʻi
- Ruhiy yengillik (yoki tetiklik) Kayfiyati yaxshilik, dimogʻi (kayfi) chogʻlik, xursandlik. Kasaldan turgan har qanday odamda boʻladigan allanechuk bir ruhiy yengillik uning ham qalbiga quvonch toʻldirdi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq solKechagi baxtiyor damlarini eslashning oʻziyoq Yodgorga baland bir ruhiy tetiklik bergan edi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
- Ruhiy kasalliklar Bosh miya faoliyatining buzilishidan kelib chiqadigan, ruhiy faoliyatning funksional oʻzgarishidan to uning butunlay buzilishigacha boʻlgan holatlarda namoyon boʻluvchi kasalliklar.