sft. 1. Biror rangga ega boʻlgan yoki boʻyalgan; rangli; rang-barang.
Rangdor qalamlar. Rangdor qogʻoz.
Parkning rangdor marjon chiroqlari ham soʻndi hamma yoq jimjit boʻlib qoldi. — A. Muxtor, Chinor
Chamasi, kasalxona yaqinidagi bu bozorcha oʻzidan-oʻzi paydo boʻlgan, keyinchalik bir qator rasta qurilib, ustiga rangdor plastmassa shifer yopib qoʻyilgan edi. Oʻ. — Hoshimov, Nur borki, soya bor
2. koʻchma Bejamali, jilvali, tamtaroqli, balandparvoz (gap, soʻz, uslub va shu kabilar haqida).
Sayramov bolalikda, uzun qish kechalari cholning oʻziga xos rangdor soʻzi va uslubini diqqat bilan tinglardi. — Oybek, Oltin vodiydan shabadalar
umrdosh tanlashda yanglishma, qizlarning tashqi qiyofasiga, rangdor soʻzlariga ucha koʻrma, — dedi mehmon Mansurga. — Yo. Shukurov, Uch savol