taql. s. 1. Suyuqlikni yutganda yoki ogʻzi tor idishdan quyganda eshitiladigan tovushni bildiradi (asosan, etmoq yordamchi feʼli bilan yoki takror holda qoʻllanadi).
Qult etib piyoladagi suvdan ichdi.
Miryoqubning qovogʻi solindi, u ancha vaqtgacha gapirmay, qult-qult choy ichdi. — Mirmuhsin, Tungi chaqmoqlar
Shishani burniga yaqinlashtirib, qiziqsinib tikildi-yu, dast koʻtarib, qult-qult icha boshladi. — A. Koʻchi-mov, Halqa
2. Umuman, tomogʻidagi bir narsani yutmoq; yutinmoq.
Alisher allanimani qult etib yutib, aqlining soʻziga kirishga jazm qildi. — M. Osim, Karvon yoʻllarida
Yuzini chetga burib, chuqur uf tortdi, qult etib yutindi. — A. Koʻchimov, Halqa
3. shv. ayn. Qultum.
— Men oʻylaymanki, — dedi Ergash, yana bir qult suv ichgandan keyin — S. Ayniy, Qullar