sft. 1. Zavqlanib yoki tan berib, ofarin oʻqishga, tasanno aytishga arzirli.
Qoyil ish. Qoyil odam.
Belim qisib, qovurgʻamni shishirding, Doʻstim, sening zoʻrligingga qoyilman. — Alpomish
2. und. s. Ofarin, tasanno.
Qoyil! Qoyil! Obbo siz-e! Zoʻr ekansiz-ku, jigar. — Guldasta
- Qoyil qilmoq 1. Ishni oʻrniga qoʻyib, zavq bagʻishlamoq, mahliyo qilmoq, hayratga solmoq, tan berishga majbur qilmoq. Zagʻchakoʻz bir misol bilan hammani qoyil qilmoqchi boʻldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi[Marasul:] Xolam ruschani ham qoyil qiladilar. — A. Qahhor, Ogʻriq tishlar
- Qoyil qoldirmoq
- Qoyil qolmoq (yoki boʻlmoq) Zavq olib yoki tan berib, ofarin oʻqimoq, tasanno aytmoq. Bu ishga barcha qoyil qolmoqda.Qovun soʻyildi. Smirnov xuddi asalning rangiga va taʼmiga oʻxshash bir karchni ogʻziga soldi-yu, mazasiga qoyil boʻldi. — Sh. Rashidov, Boʻrondan kuchli