от 1. (одатда кўплик шаклида — қочоқлар) Бирор фалокат, сабаб туфайли ўз жойи, ватанини ташлаб қочиб, ўзга жой, юртда кезувчи, бўлувчи шахс(лар).
Афғонистонга қайтиб келаётган қочоқларга ёрдам бераётгани тўғрисида ҳар куни хабарлар келмоқда. — Газетадан
2. Бурчини адо этишдан ўзини четга олган, бўйин товлаган, қочган (шахс).
Қочоққа садоқат ёʻқ, қўрқоққа — ҳурмат. — Мақол
Энди кўрасан мендан! Қочоқ! Сотқин! — А. Мухтор, Тонг билан учрашув
3. айн. Қочқин 1.
Қочоқларни қувиб бораётиб: Майли, қочиб борар экан охири ҳолдан тоядилар-ку! деяр экан Эргашев. — Н. Сафаров, Оловли излар
4. кам қўлл. айн. Қочқоқ 2, 3.
— Ҳа, қочоқ! — деди \Элмурод\ унинг қўлини қисиб ва эшикка қараб қўйиб деди: — Қайлиғинг қани? — П. Турсун, Ўқитувчи