fl. 1. s. t. Tikkayib, doʻmpayib xunuk koʻrinib turmoq; beoʻxshov oʻtirmoq yoki joylashmoq, qoʻnqaymoq.
Joʻralarning uyi tepalikda, yakka oʻzi qoʻqqayib turadi. — F. Musajonov, Daradagi qishloqda
Unda-munda qoʻqqaygan eski toʻnkalar ham yoqimli, jozibador tuyilardi. — Oybek, Quyosh qoraymas
2. Tik gʻoʻdayib, qaqqayib turmoq, qaqqaymoq.
Toʻqsonov oʻz orqasida qoʻqqayib, oʻzini koʻrsatish uchun allaqachondan beri buyruq kutib turgan Dadaboyga qichqirdi: — Oling! Nimaga qarab turibsiz! — P. Tursun, Oʻqituvchi
3. ayn. Qoʻnqaymoq.