Қидирув

фл. Қизғанмоқ феълининг биргалик нисбати.

фл. 1. Бирор нарсани сарфлашга ёки бировга беришга оғринмоқ, эсиз деб билмоқ, ҳайф кўрмоқ, аямоқ.

Айрон сўраб келгандан челагингни ҳам қизғанма. — Мақол

Эшонни қандайдир пул қизиқтираётганини, қори эса сир бой бермагани ҳолда, ўша пулни қизғанаётганини Элмурод сезиб турарди. — П. Турсун, Ўқитувчи

2. Ачинмоқ, рахми келмоқ.

Қизған, она, ўксизни, Ўша қутқазди бизни. — Ҳ. Олимжон

Йигит кўзларидаги алам ва фироқни кўрган Искандаро уни қаттиқ қизғанди. — Ойбек, Нур қидириб

3. Бекор кетмаслик ҳаракатини қилмоқ, ҳайф бўлмасликни ўйламоқ.

Бугун ҳеч қаерга бормадим — ишимни қизғандим.

Муҳиддин бирон жойга кириб, тамадди қилиб олишни ўйласа, поездга кеч қолаётган киши сингари вақтни қизғанарди. — Р. Файзий, Чўлга баҳор келди

4. с. т. Рашк қилмоқ.

-Абдуваҳобнинг турқини худо кўтарсин, ундан хотин қизғанадиган ўрни ёʻқ. Уни номаҳрам деб бўлмайди, одам эмас — қул, — дейишарди. — Ш. Тошматов, Эрк қуши

Умар Гулсунни Элмуроддан қизғаниб, ичи ўртаниб келган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи

5. Ўзига тегишли нарсага (масалан, боласига) тегиниш, дахл этишга ёʻл қўймаслик ҳолатида бўлмоқ, шундай хусусият (одат)га эта бўлмоқ (асосан, жониворлар ҳақида).

Совлиқ боласини қизғаниб, уларга ёвқараш қиларди. — С. Аҳмад, Юлдуз

от кам қўлл. Қизғаниш ҳис-туйғуси; рашк, ҳасад.

Ҳамдамформа қизғанч-ҳасад билан тўлиб-тоша бошлаган кўнглини юпата бошлади — С. Айний, Қуллар

Бу сўз Элмуроднинг кўнглидаги қизғанч чўғини босган кулни учириб юборди — Шуҳрат, Шинелли йиллар

сфт. 1. Нарсасини бировдан аяйдиган; бахил.

Қизғанчиқ бола.

Новда керак десам, ўзимизга керак, помидор бойлаймиз, дейди. Қизғанчиқ! — Ҳ. Назир, Сўнмас чақмоқлар

Ҳали айтганимдай, отам қанчалик сахий бўлса, онам шунчалик қизғанчиқ. — Муштум

2. Рашкчи; ҳасадчи.

сфт. шв. Қизғанчиқ.

фл. Қизғанмоқ феълининг орттирма нисбати.