sft.
1.
s.t. esk.
Qishloqda tugʻilib oʻsgan, qishloqcha hayot kechiradigan, shaharga xos muomala va boshqalarni bilmaydigan.
Bu kishining qoʻltiqbardorlari bir qishloqi mullavachcha edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari
U Mirzakarimboy hozirgina yodiga olgan qishloqi Xushroʻybibini ham, kutilmagan vaqtda yoʻqlab kelgan bu arslonday qishloqi jiyanchani ham unutgan. — Oybek, Tanlangan asarlar
Gapining qoʻrsligi, muomalasining sovuqligi uchun qishloqilar uni Soli sovuq deb atardilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
2.
kam qoʻll. ayn.
Qishloqlik.