sft. 1. s.t. esk. Qishloqda tugʻilib oʻsgan, qishloqcha hayot kechiradigan, shaharga xos muomala va boshqalarni bilmaydigan.
Bu kishining qoʻltiqbardorlari bir qishloqi mullavachcha edi. — M. Muhammadjonov, Turmush urinishlari
U Mirzakarimboy hozirgina yodiga olgan qishloqi Xushroʻybibini ham, kutilmagan vaqtda yoʻqlab kelgan bu arslonday qishloqi jiyanchani ham unutgan. — Oybek, Tanlangan asarlar
Gapining qoʻrsligi, muomalasining sovuqligi uchun qishloqilar uni Soli sovuq deb atardilar. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
2. kam qoʻll. ayn. Qishloqlik.