fl. 1. Obdan qirib, qirtishlab tozalamoq yoki toʻplamoq.
[Joʻraxon] Yengini shimardi, belkurakni olib, ajriqni qirishtira boshladi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Qani endi, oʻsha kunlarni mutlaqo unutib, xotiradan oʻchirib, qirishtirib tashlashning iloji boʻlsa! — A. Muxtor, Davr mening taqdirimda
2. koʻchma s.t. Borini yigʻmoq, toʻplamoq.
Qirishtirib oʻn soʻm amalladik.
[Mulladoʻst:] Mendaqa moʻmin-musulmon bu dunyo-u dunyoni qirishtirsa chiqmaydi. — Hamza, Maysaraning ishi.