ot 1. Diniy gʻazallar oʻqib, musulmon dinini targʻib qilib darbadar kezuvchi, tarkidunyo qilgan, goʻshanishinlikka berilgan sufiy.
Choyxonada uzun boʻyli, uzun kulohli qalandar koʻzlarini yumib, yangroq ovozini baland qoʻyib, Mashrabdan gʻazallar oʻqiydi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. koʻchma Dunyodan voz kechgan, tarkidunyo qilgan kishi; zohid.
Bizlar hozir yurt ustida qalandar, Bemakon, benavo boʻlgan darbadar. — Shirin bilan Shakar
3. Oʻzbek xalq kuylaridan birining nomi.
4. Qalandar (erkaklar ismi).