сфт. 1. Киши назари тушмайдиган; одамлар кам бўладиган; хилват, одамдан холи жой, овлоқ.
Ҳар замон-ҳар замонда обкашли кишиларнинг пастқам кўчаларда ғизиллаб кетаётганини учратиш мумкин эди. — Мирмуҳсин, Тунги чақмоқлар
Ҳозир дод соламан, бошимга одам йиғиб, мелиса мени пастқамга опкелиб, пора сўраяпти, дейман. — С. Аҳмад, Уфқ
Ғозга қараб кампир ўғли жўнади. Пастқамдан паналаб кетиб боради. — Алпомиш
2. шв. Унча баланд бўлмаган, пастак, паст ва кўримсиз (уй ёки бино ҳақида).
Ўтган [ўттизинчи] йиллардаги уйлар пастқам, диққинафас гувала уй, сомон томлар эди. — Н. Сафаров, Оловли излар
Ўз шеърининг пастқам уйларда жаранглаганидан Аваз бениҳоя хурсанд, бу нарса унга яна илҳом бағишлар эди. — Ж. Шарипов, Хоразм
3. Теварак-атрофга нисбатан паст, чуқур.
Пастқам жар лабида шумтол-у анор Ҳамда бир итбурун ўсарди қатор. — Я, Қурбон