беклар хато қилиб
Ул фурсатта бир мартаба беҳузур бўлуб, яхши бўлуб эрдим. Нақоҳат айёмини ўбдон риоят қила олмадим, узулдум. Бу навбат ёмон беҳузур бўлдум. Андоқким, тўрт кунгача тилим тутулди, оғзимга пахта била сув томизурлар эди. Менинг била қолғон бек ва бекот ва йигит-яланг менинг тирилмагимдин маъюс бўлуб, ҳар ким ўз фикрида бўлдилар. Ушмундоқ маҳалда Узун Ҳасаннинг навкариниким, элчиликка келиб, паришон сўзлар келтуруб эди, беклар раъйда ғалат қилиб мени кўрсатиб рухсат бердилар. Тўрт-беш кундин сўнг ул ҳолдин бир нима яхшироқ бўлдум. Вале тилимда калолат қолди. Неча кундин сўнг ўз ҳолимға келди [63]. At this time I had just somewhat recovered from a severe illness. My circumstances, however, prevented me from nursing myself during my amendment; and my anxiety and exertions brought on such a severe relapse, that for four days I was speechless, and the only nourishment I received was from having my tongue occasionally moistened with cotton. Those who were with me, high and low, Begs, cavaliers, and soldiers, despairing of my life, began each to shift for himself. At this very crisis a servant of Uzun Hasan's came on an embassy with some seditious propositions. The Begs, very mistakenly, brought him where I was, and then gave him leave to depart. In four or five days I got somewhat better, but still had a little difficulty of speech. [57, 58].