rvsh.
1.
1 Odam, hayvon, qush va umuman jonli organizmlar gavdasining tayanib turishi va yurishi yoki oʻrmalashi uchun xizmat qiladigan aʼzo.
Oʻng oyoq. Chap oyoq. Ipak qurtining oyoqlari. Otning orqa va oldingi oyoqlari.
Doʻst —
boshga, dushman oyoqqa boqadi. — Maqol
Oʻng oyogʻimni koʻtarsam, chap oyogʻim yerga kirib ketayotgandek boʻlaveradi. — X. Toʻxtaboyev, Shirin qovunlar mamlakati
U [farishta] atlas koʻylak, lozim kiygan, bosh yalang, oyoq yalang, yoshgina bir yigit edi. — A. Qahhor, Mayiz yemagan xotin
Sharofat oʻziga keldi-yu, oyoq uchida borib, darchaning yoniga choʻnqaydi. — A. Qahhor, Qoʻshchinor chiroqlari
2.
Stol, stul, soʻri, karavot kabi buyumlarning yerga tayanib turadigan qismi, poyasi.
Dadam suvogʻi koʻchgan devorlarga, eski shkaf, oyogʻi maymoq stullarga bir qarab qoʻydi. — S. Siyoyev, Yorugʻlik
3.
Oxir, odoq.
Koʻchaning boshidan oyogʻigacha tosh terilgan.
Podachi podaning oyoq tomonidan chang yutib, elan-qaran yurib kelayotgan sigirni tayogʻi bilan koʻrsatib: Anavi seniki, dedi. — S. Anorboyev, Hamsuhbatlar
Otabek kishi orqasidan ketdi, oldinma-ketin, soʻzlashmasdangina koʻchaning oyogʻiga qarab borar edilar. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
4.
Fasl, davr va shu kabilarning oxiri, tugayotgan vaqti.
Kuz kunlarining oyogʻi va qish kunlarining boshi edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
5.
Chet, chekka; quyi tomon; etak.
Ekinzorning oyogʻi. Yerning oyogʻi.
6.
Uyning, xonaning eshikka yaqin oʻrni; poygak; zid. toʻr II.
Asalxon bir toʻda qizlar bilan oyoqroqda gʻuj boʻlib turganini koʻrgan Soraxon oʻrtaga tushib, yigitlarni chaqib oldi. — H. Gʻulom, Senga intilaman