sft. 1. Hammaga maʼlum, koʻrinib turgan, ayon; ochiq-oydin.
Oshkor ish. Oshkor ziddiyat. Oshkor muhabbat. Kasalni yashirsang, isitmasi osh-kor qiladi. — Maqol
Rahimov qah-qah urib kulib yubordi. Uning kulgisini mikrofon hammaga oshkor qildi. — S. Ahmad, Jimjitlik
Nechuk, yurak sirlarini oshkor etmoq unga juda zarur boʻlib qolibdi? — Mirmuhsin, Umid
2. rvsh. Yashirmasdan, roʻyirost; oshkora.
Bu gal, el-yurt oldida oshkor, tortinmay uzoq; oʻpishdilar. — Shuhrat, Shinelli yillar
Domla zaharli ekani oshkor sezilib turgan bu chuchmal kulgiga eʼtibor qilmadi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha