сфт. 1. Қулоққа ёқадиган, хуш келадиган, ҳузур бағишлайдиган; ёқимли, мусиқий; оҳанги яхши.
Оҳангдор мусиқа.
Алла! Дунёдаги энг содда, энг соф, энг оҳанг-дор, эрка туйғули она қўшиғи. — Саодат
Гуландом оҳангдор, жарангли овоз билан сўзлади. — Ойбек, Танланган асарлар
2. Маълум оҳангга эга бўлган, маълум оҳанг билан талаффуз қилинадиган; оҳангли, жарангли.
Оҳангдор шеър.
Ўткир оҳангдор товушдан сесканганда, юк машинаси дарҳол ўзини ёʻл четига олиб, ўтавер, дегандек дуддудлади. — С. Нуров, Нарвон
Соқолли кампир бир қўлини Нурининг бошига енгил қўйиб, баланд., товуш билан худди куйлагандек, сўзларни оҳангдор чўзиб қичқирди. — Ойбек, Танланган асарлар