от 1. кт. Қучоқ; қўйин, бағир.
Ўз оғушига олмоқ.
Раъно жавоб бермай, Анварнинг оғушидан ўзини қутқазиб, ўрнидан турди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён
Сенинг оғушинг офтобнинг ётоғига ўхшайди баданингдан беҳишт ялпизининг бўйи келади, кўкрагингдан олма ҳиди анқиб туради — Ёшлик
2. Қаър, бағир.
Кўп ўтмасдан ўлим ўз оғушига тортди. Ойбек, Навоий. Саратонда муаллақ қотган ҳаво ғубори шабнам билан яна ўз онаси — тупроқ оғушига оҳиста чўкди. — Саодат
3. Қуршов, қўйин.
Толибжон омонат ёғоч кўприк устида шундай, ҳам ширин, ҳам юракни ўртовчи ҳислар оғушида гарангсиб турарди. — С. Аҳмад, Жимжитлик
Мурод қандайдир қувонч оғушида онасига қаради. — Т. Ашуров, Оқ от
- Оғуш қилмоқ