фл. Жаҳл, ғазаб билан қарамоқ, чақчаймоқ; хўмраймоқ.
Низомжон шердек бўкириб, ўрнидан туриб кетди. У қалт-қалт титрар, кўзлари қинидан чиқай деб, опасига ўқрайиб қарар эди. — С. Аҳмад, Ҳукм
[Фозилжон] Хотинига ўқрайиб бир қаради-да, эшикни қарсиллатиб ёпиб, ичкари уйга кириб кетди. — С. Зуннунова, Узилган ип
- Кўзлари ўқрайди 1. Хўмрайиб қаради; Беш ой ичида унинг қизил юзи сўлишиб, кўзлари ўқрайиб қолган эди. — М. Осим, Элчилар