Қидирув

фл. Мондаламоқ феълининг мажҳул нисбати.

Тўсқинлик, қаршилик қилувчи, ман этувчи нарса ёки шахс.

Ўзидан икки маҳалла нарида бўлган ҳозирги масжид имоматига тайин қилмоқчи бўлган эдилар. Бунга ҳам моне чиқди. — А. Қодирий, Меҳробдан чаён

от Тарки дунё қилиб, монастирда яшовчи диний жамоа аъзоси; роҳиб.

Ибодатхонанинг темир панжарали дарвозаси олдида тўпиғига тушадиган узун қора чакмон кийган икки кекса монах турар эди. — О. Ёқубов, Излайман

от Сопол кўза тури: оғзи тор, қорни кенг шаклда, дастасиз бўлади (суюқлик солиб қўйишда фойдаланилади).

Бўзчи белбоққа ёлчимас, кулол — мўндига. — Мақол

Чайладаги хуржуннинг иккала кўзида қўшқулоқ мўндилар серқатиқ жўхори гўжага тўла. — Х. Султонов, Онамнинг юрти

сфт. 1. кт. 1 айн. ўхшаш.

Ўлкамиз жаннатга монанд. — Ғ. Ғулом

Мисоли ёʻқ латофатда мулойим гул баданларда, Такаллум қилсалар монанди ёʻқ ширин суханларда. — Ҳабибий

2. Мос, мувофиқ.

Бригада аъзоларидан яна бири исми жисмига монанд Барно Ҳожиевадир. — Ф. Нуруллаев, Бўз йигит

Ориф отанинг ўзини ёш йигитлардек тутиб, гапга монанд муқом қилишларидан кулишарди. — Р. Файзий, Ҳазрати инсон

3. {б.к. с. билан) кўм. взф. Ўхшатиш, қиёс билдиради; каби, ўхшаб.

Қотиллик ҳам қилай майли Отелло монанд. — А. Орипов, Йиллар армони

Бири юлдуз монанд, бири ой монанд, Келур устозларим чақнаб, ярақлаб. — Миртемир, Ўйлар

от Монархия давлатининг бошида турувчи шахс (шоҳ, император, қирол, хон, султон ва шу кабилар), ҳукмрон; мустабид; одатда давлат унга мерос бўлиб ўтади.