«манманлик» бўйича 24 та натижа: Изоҳли
от 1. Ўзини катта тутишлик; манман эканлик; кибр.
Мақтанчоқлиги, манманлиги туфайли кўплар ёқтирмайдиган енгил табиатли Мурзин келиб қолди. — Шуҳрат, Шинелли йиллар
2. Манман одамларга хос хусусият, иш, хатти-ҳаракат.
Бундай мақолларда аҳлоқ, ва одатларга зид бўлган хусусиятлар: текинхўрлик, манманлик, исрофгарчилик каби одатлар қаттиқ қораланади. — ЎТА
Уни [одамни] тамом қиладиган кушандаси ҳам манманлигу маишату шуҳратпарастлик. — Шукрулло, Жавоҳирлар сандиғи
сфт. 1. Ўзини катта тутадиган, босар-тусарини билмай қолган; такаббур.
Манман одам. Камтарга — камол, манманга — завол — Мақол
У илгариги манман Тожибой эмас: ҳийлагина ҳовурдан тушган ва анчагина мулойимлашиб қолган эди. — П. Турсун, Ўқитувчи
2. ёки Манман (манаман) деган Машҳур, энг олдинги, донгдор.
Хиванинг манман деган бойларидан пул топиш сирларини ўргандим. — Ж. Шарипов, Хоразм
Бунақа занжирни янга тугул, қишлоғимиздаги манман деган темирчи ҳам узолмайди. — Ёшлик
Кўчага чиқсам, манман деган йигитлар ҳуснимга маҳлиё бўлади. — Муштум
Қўқоннинг манаман деган бойларидан Миразимжон бойни ўлдиртириб, сир очилаётганда хўжакўрсинга Эргашга жазо бердирди. — К. Яшин, Ҳамза
кибр-ҳаво Ўзига ортиқча баҳо бериш, манманлик. Ҳабибий, қош кериб, мағрур боқма элга, камтар бўл, Назардан қолма, бадахлоқ ила кибр-у ҳаводан кеч. Ҳабибий
кибр Ўзини ҳаммадан юқори ҳис этиш; манманлик, кеккайиш ҳис-туйғуси. Олифта бойвачча кибр ва аҳмоқона ғурури ила креслода талтайганча қолди. Ойбек, Нур қидириб
кибрлан Ўзини юқори ҳис этмоқ; манманлик қилмоқ, кеккаймоқ. Рихсибой ака кейинги пайтда жуда кибрланиб кетди: эришилган ютуқларнинг ҳаммаси мен туфайли дейдиган бўли
эгоцентризм Манманлик ва худбинлик (эгоизм)нинг учига чиққан шакли: шахснинг фақат ўз қизиқиш доирасигагина боғланиб қолиши, бошқаларнинг фикри билан ҳисоблашм
димоғдорлик Кеккайганлик, манманлик ҳолати, хусусияти. Йигитали қандайдир димоғдорлик билан гапириб, Назирага ер остидан қараб қўйди. Д. Нурий, Осмон устуни Димоғдо
такаббурлик Мағрурлик, манманлик, такаббурона ҳолат. Такаббурлик билан гапирмоқ. Тешабойнинг такаббурлигини кўриб, Ҳасан сўфи ҳам индамай қўя қолди. М. Исмоилий, Фа
Камбағал оиладан чиққан Одил меҳнацеварлиги ва ақл-заковати билан табиблик илмини эгаллайди. Унинг рақиби Жобир эса ҳасадга берилиб, Одилга ёмонлик қилишга
