sft. 1. Oʻzini katta tutadigan, bosar-tusarini bilmay qolgan; takabbur.
Manman odam. Kamtarga — kamol, manmanga — zavol — Maqol
U ilgarigi manman Tojiboy emas: hiylagina hovurdan tushgan va anchagina muloyimlashib qolgan edi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. yoki Manman (manaman) degan Mashhur, eng oldingi, dongdor.
Xivaning manman degan boylaridan pul topish sirlarini oʻrgandim. — J. Sharipov, Xorazm
Bunaqa zanjirni yanga tugul, qishlogʻimizdagi manman degan temirchi ham uzolmaydi. — Yoshlik
Koʻchaga chiqsam, manman degan yigitlar husnimga mahliyo boʻladi. — Mushtum
Qoʻqonning manaman degan boylaridan Mirazimjon boyni oʻldirtirib, sir ochilayotganda xoʻjakoʻrsinga Ergashga jazo berdirdi. — K. Yashin, Hamza