ot 1. Vaqtning muayyan lahzasida olamni tashkil etgan nuqtalarning oʻzaro joylashish tartibini aks ettiruvchi, materiyaning masofa va hajm bilan belgilanadigan asosiy obyektiv yashash shakllaridan biri.
2. Turarjoy, yashash joyi; maskan, vatan.
Birga-birga makonima boraylik, Sendayin miskinning koʻnglin olaylik. — Shirin bilan Shakar
Umrim bino boʻldi Ozarbayjonda, Kechdi bolaligim u gul makonda. — M. Shayxzoda.
Ular [uch ogʻayni botirlar] tushgan toʻqayning narigi tomonida bir sherning makoni bor edi. — Ertaklar
Otaginangning chaylasiga yur. Sen ketgandan beri makonim shu yer. — H. Gʻulom, Mashʼal
3. Biror narsa toʻplangan yoki koʻp boʻlgan joy; kon.
Kampirning mish-mishlariga koʻra, ajina va alvastilar makoni boʻlgan bu ovloq joy obod bir sayilgoh boʻlib qoldi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
Bagʻring keng, yering oltin, orombaxsh, goʻzal, obod, Bagʻringni, orzuyim bor, kuylarga makon etsam. — T. Tula.
- Makon qilmoq (yoki etmoq, topmoq, tutmoq) Oʻziga joy, makon qilib olmoq. Sen bechora, notavon kimsa — makon qilding gullar yurtini. — Sh, RahmonTurmush ostonasin hatlab oʻtdilar, Sevgi qoʻrgʻonida makon etdilar. — M. Alaviya.Makon tutsam endi qayerda, Qayon boshlar esa iqbolim. — E. Vohidov.