ot 1. ayn. Bozor va koʻcha-koʻylarda odam toʻplab, diniy mazmunda vaʼz, pand-nasihat aytib tirikchilik qiluvchi shaxs.
maddoh, odamlar oralab vaʼz aytib yuribdi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. koʻchma salb. Maqtovchi, madh qiluvchi; xushomadgoʻy.
Sovuq urush maddohlari.
Dushman firibin koʻp yema va maddoh xushomadin chin dema. — Navoiy