«маъносиз» бўйича 39 та натижа
сфт. Маъноси ёʻқ, маъно чиқмайдиган; мантиқсиз, бемаъни.
Маъносиз гап. Маъносиз иш.
Ёʻлчи қаёққа бош уришни, кимнинг ёқасидан тутишни билмай тентиб юрди Энди унинг хаёлида ҳамма нарса бўш ва маъносиз эди. — Ойбек, Танланган асарлар
а. — мазмун, тушунча, ғоя
от 2. Сўзнинг мазмун томони, сўз билан ифодаланган тушунча.
Сўзнинг тўғри маъноси. Сўзнинг кўчма маъноси.
Мен, одатим бўйича, сўзларнинг маъноларини ва номларнинг номланган нарса билан муносабатини билишга қизиққанимдан: — У қишлоқни нега Тезгузар деб атаганлар? — деб сўрадим. — С. Айний, Эсдаликлар
3. айн. Мазмун.
Гавҳар бу гапдан қўлимдан келса, ёрдамимни аямайман деган маънони уқди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
Унсин қошини чимириб, ялт этиб Гулнорга қаради, лекин сўнгги жумланинг маъносини, нечундир, сўрамади. — Ойбек, Танланган асарлар
4. Баъзи хатти-ҳаракат ва шу кабилардан англашиладиган нарса; ифода.
Хотин унинг ҳаракатидан ўпич бер деган маънони англади-да: — Шуни тўғри айта қолсангиз, нима бўлар экан! — деди. — А. Қаҳҳор, Майиз емаган хотин
Унинг важоҳатидан нега келдинг, деган маъно борлигини Азиза тушунди. — Ў. Ҳошимов, Қалбингга қулоқ сол
5. Бирор нарсанинг моҳияти, нима эканлиги; моҳият.
Самандаров заҳарханда қилди: — Бу қанақа мусобақа бўлди? Мусобақанинг маъносини тушунасанми ўзинг? — А. Қаҳҳор, Қўшчинор чироқлари
Демак, ирсиятнинг маъноси — оқсил синтез қилиш қобилиятининг наслдан наслга ўтишидир. — Фан ва турмуш
н senselessness, foolishness, absurdity, nonsense
ʼmænə
феодалнинг ер мулки
от дин. Араблар исломдан илгари сиғинган санам — маъбудалардан бири (яна қ. лот И).
сфт. 1. Маъноси бўлган, бирор маъно билдирадиган.
Маъноли гап. Чуқур маъноли ибора. Кўп маъноли сўз.
2. Чуқур мазмунга эга бўлган, сермазмун.
Одамшаванда, гапи, сўзи маъноли бу хаста йигитни Ёʻлчи яхши кўрар эди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. Бирор маъно ифодалайдиган, бирор нарсага ишора қилувчи, шамали.
Маъноли нигоҳ.
Ҳакимбойвачча лабини тишлаб, укасига маъноли қараб қўйди. — Ойбек, Танланган асарлар
4. Ақл-идрок, мулоҳаза билан иш қиладиган, жиддий, бамаъни.
Маъноли одам.
1 бўш 2 ҳиссиз, мантиқсиз, моҳияциз, маъносиз - бланк н [К] бўш ўрин
таърифлаб (тавсифлаб) бўлмайдиган, таърифга тил ожиз; инехпрессиве [ˌɪнɪкˈспресɪв] ифодасиз, таъсирсиз; ҳеч нарса англатмайдиган, маъносиз, жонсиз
тумсай айн. Тумтаймоқ. Боқижон тумсайиб, оғзини очган ҳолда, ҳаммага маъносиз тикилди. Ойбек, Олтин водийдан шабадалар Ҳатто тумсайиб ўтирган Асрора ҳам беихтиёр ча
дабдабабоз Меъёридан ортиқ дабдабали ҳаракат, маросимларни яхши кўрадиган, маъносиз, қуруқ дабдабаларга берилган шахс. Дабдабабоз одам, Тўлан сафсатабоз, ёлғончи
дўнгпешона Пешонаси бир оз бўртиб чиққан. Эшик олдидаги каравотда олтмиш беш ёшлардаги дўнгпешона, жуссаси кичкина, оқ-сариқ қария, кўзлари маъносиз жавдир
бебурд Бир гапда турмайдиган, ваъдасининг устидан чиқмайдиган; тайинсиз, субуциз. Бебурд одам. Бебурд бўлмоқ. Нодондан ақл кутма, бебурддан — номус. Мақол Олманинг оқи
