Qidiruv

ot 1. s.t. ayn. 1 valineʼmat 1.

Yorim Ahmad, azamatim boʻlmasa, Holim soʻrar vallamatim boʻlmasa. — Oysuluv

2. Elning kattasi; boshliq, amaldor.

Yurtning vallamatini chaqir. — Oybek, Navoiy

Otajon, sendirsan yurtning egasi, Qaddingdan, vallamat, senga yoʻl boʻlsin. — Ravshan

3. El xizmatida boʻlgan; saxiy (shaxs haqida).

— Rahmatli vallamat odam edilar, — taassuf bilan gapirardi kimdir, — mahalla tashvishi, mahalla dardi bilan yashardilar — Yoshlik

Sher-ku borlikka bor, ammo mushtumbop emas, paxtamiz, oq oltin yetish-tirayotgan vallamat paxtakorlarimiz xususida edi. — Mushtum

4. koʻchma Mard kishi; mard.

Ana, bek Goʻroʻgʻli jomni koʻtardi, Olib ichadigan vallamat bormi? — Ergash Jumanbulbul oʻgʻli

5. (3-shaxs qoʻshimchasi bilan — vallamati). Man-man degani, har qandayi.

Vallamati ham dunyoga ikki marta kelmaydi-ku, hammaga ham jon shirin. — X. Sultonov, Onamning yurti

Bugun-erta menga suv tegadigan. Ma, mendan boshqa vallamati aytsayam, berma! — S. Siyoyev, Yorugʻlik

olm. ayn. Allavaqt.

Bolalar uxlab qoldi-yu, kattalar allamahalgacha uxlashmadi. — H. Gʻulom, Mashʼal

Allamahalda Davlatyor Elmurodni hujrasiga uzatib qoʻyar, ular yoʻl-yoʻlakay har toʻgʻrida bir talay gaplashardilar. — P. Tursun, Oʻqituvchi

ayn. Dirkillama.

Dirillama, momaqaymoq, chaynamay shimadigan doʻndiqcha ekan. — K. Yashin, Hamza

sft. Qizib turgan, kuydiradigan darajada issiq; qiziq.

Jazillama tuproq.

Jazillama qaynoq somsa uyilgan laganni koʻtarib oqsoch kirdi. — Oybek, Ulugʻ yoʻl

sft. shv. Ayn. xurrak.

sft. ayn. Bilqildoq.

Baʼzan shunday joylarda bilqillama shoʻrxok hosil boʻladi. — P. Gʻulomov, Zarafshon etaklarida