sft. 1. Koʻk rangga yaqin, koʻkka moyil, koʻkish, och koʻk.
Tursunoy Marjon, isirgʻa, uzuk taqishni birovlardan koʻrib havas qilar, lekin ingichka, koʻkimtir tomirlari bilinib turgan boʻyni va qoʻllariga bu ziynatlar yarashib tushmas edi. — A. Muxtor, Opa-singillar
Atrofdagi hovlilardan koʻtarilgan tutunlar koʻkimtir, mayin mavj bilan tiniq, sovuq havoda suzadi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. s. t. Yashil yoki zangor rangga yaqin, och yashil.
Koʻkimtir shohi roʻmol.
U [Salimboy] koʻzlarini hovuzdagi turgʻun koʻkimtir suvga tikib oʻyladi. — Oybek, Tanlangan asarlar