ot 1. esk. kt. Jamiyatning oliy tabaqasiga oid kishi; oqsuyak, asilzoda.
Kiborlar jamiyati.
Ulugʻ hokim darvoza oldida egardan tushib, otni posbonga berdi, shu payt yaltiroq toʻnli bir kibor taʼzim qilib, uni ichkariga boshladi. — M. Osim, Ibn Sino qissasi
Yevropa kiborlari rasmicha muomala qilishga majburman. — A. Qahhor, Bos tepkini
Kiborlar sendeklarni qora xalq deb pisand qilmaydilar. — P. Qodirov, Yulduzli tunlar
2. Ulugʻvorlik, kiborga xos oʻzini tutish.
Takson vaziyatini oʻzgartirmay, soxta kibor va mensimaslik bilan xonaga kirdi-yu kreslolardan biriga oʻtirib, oyogʻini chalishtirdi. — S. Karomatov, Soʻnggi barxan
Qulahmad oʻzini kibor tutar odam yuziga boqmay, ters qarab gapirardi. — Mirmuhsin, Choʻri