от
1.
Руҳий ҳолат; кайфият.
Кайфи яхши. Кайфи чоғ. Кайфини бузмоқ.
Камбағал учун ўз ҳақини талаб қилиш ҳам қийин. Чунки хўжайиннинг хурсанд ва хурсанд бўлмаган чоғлари бўлади. Олдин унинг кайфини билиш керак. — Ойбек, Танланган асарлар
Дарҳақиқат, мингбоши бугун тетик, кайфи жойида кўринарди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Рузвон хола ўзининг қайғули гаплари билан ўғлининг кайфини бузиб қўйганини пайқаб ачинди. — А. Мухтор, Опа-сингиллар
2.
Кишининг яхши, ёқимли, ҳузур-ҳаловатли ҳолати.
Агар ўз кайфингиздан кечсангиз, яхши билингизки, бир эмас, икки жонни азобдан қутқарган бўласиз, онажон! — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Бир бечоранинг сизнинг кайфингиз учун азоб эмас, чеккан хўрлигини ўйлаб, ҳар куни бир қат этдан тушаман. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
3.
Бирор нарса таъсиридан юз берадиган ёқимли, кўтаринки (роҳатбахш) ҳис-туйғу, ҳиссиёт.
Кечалар кайфи, Оқшомлар файзи. — М. Шайхзода.
Янги ерни обод қилишда ўзгача кайф бор. — Ойбек, Олтин водийдан шабадалар
Шеър кайфи кун бўйи қилди бетоқат. — С. Зуннунова.
Унинг майин, қўнғироқдек янгроқ, ширали овози Ҳамзага алоҳида кайф бағишлади. — К. Яшин, Ҳамза
4.
Ичкилик ва бошқа маст қилувчи (кайф берувчи) нарсанинг таъсири, таъсир этиш хусусияти.
Ароқнинг кайфи. Нашанинг кайфи.
Афюннинг кайфи қурсин, домла, сизни одамгарчиликдан чиқариб қўйибди. — Ҳ. Ғулом, Машъал
Тантибойвачча кечаги базм ва ичкилик кайфини бутун кун чўзилган уйқу билан тиниқтириб, қўрғон эшигидан боғ ташқарисига чиқди. — Ойбек, Танланган асарлар
Чинни коса беш-олти бор қўлдан қўлга ўтгандан кейин, ҳар икковининг ҳам боши хийли оғирлашиб, кайф ғалаба қила бошлади. — Ҳ. Ғулом, Машъал
5.
Ана шу нарсалар, унинг кайфи таъсирида (ичиш, чекиш ва шу кабилар натижасида) юзага келадиган руҳий ҳолат; мастлик.
Беш-олти қадам нарида кайф билан алжираётган йигитларнинг бири келиб, унга тегажаклик қилди. — С. Зуннунова, Кўк чироқлар
6.
с. т.
Умуман, кайф берувчи нарса (нос, сигарета ва бошқалар).
Қани, кайфдан олинг (оддий сўзлашувдан).