ot 1. Misdan yasalgan, uzun, ogʻzi keng (konussimon), puflab chalinadigan, qattiq ovozli musiqa asbobi (odatda, toʻy va katta tantanalarda chalinadi).
Kuyov uzun va keng zarbof toʻn kiyib, katta sallasiga kurkam oltin jigʻa qoʻndirib, havoni titratgan karnaylar, surnaylar sadosi bilan oʻzinikiga ketdi. — Oybek, Tanlangan asarlar
2. Shu asbobga biror jihatdan oʻxshash boʻlgan narsaga nisbatan qoʻllanadi.
Radio karnayi.
Shartta orqasiga qayrildi-da, qoʻllarini karnay qilib, ovozining boricha qichqirdi — S. Anorboyev, Oqsoy
U Alibekning qoʻlidagi karnay qilib oʻralgan narsaga koʻz tashladi. — Sharq yulduzi
- Ishtahasi karnay Uning [Murodning] dasturxonni ham yeb qoʻyguday ishtahasi karnay boʻlsa ham, ovqat aralash, gapini kanda qilmas edi. — A. Ubaydullayev, Hayot oqimiMol-mulkka, shon-shavkatga, hokimiyatga ularning ishtahalari hamisha karnay. — Oybek, Navoiy