от 1. дин. Гуноҳкорларнинг руҳи нариги дунёда доимий азобда яшайдиган жой; дўзах.
— Жаҳаннам қаърига кетибди золим! — деб гап отди Содиқ темирчи. — Ҳ. Ғулом, Машъал
2. кўчма Чидаб бўлмайдиган шароит, азоб, оғир муҳит.
Октябрнинг охири эди. Кун иссиқ бўлса ҳам, лекин ёз ойларининг жаҳаннамига нисбатан бу фаслнинг ҳавоси покистонликлар учун жуда мулойим, ҳатто салқиндек сезилар эди. — Ойбек, Нур қидириб
Нега она тўнғич қизини жаҳаннамга ташламоқчи? Остин-устун бўлиб кетдими бу дунё? — И. Раҳим, Чин муҳаббат
Гулнор уч кунни жаҳаннам азобида ўтказди. — Ойбек, Танланган асарлар
3. ком қўлл. Жарлик, жар; тубсиз ер.
Нима қиларди дейсиз, ҳамма гап сувда-да. Мана шу жаҳаннамда оқаётган сувни баланд кўтариб, чўлларни обод қилмоқчи бўлган, дейдилар. — Ойдин, Ширин келди
- Жаҳаннамга юбормоқ Ўлимга юбормоқ, ўлдирмоқ. Бола учинчи дев билан ҳам олишиб, етти кундан кейин, охири жонини жаҳаннамга юборибди. — Олтин бешик— Пашша талаяптими, ҳозир ҳаммасини жаҳаннамга юборамиз, қорачам! — пашшаларни эзиб давом этди Жўра. — Ойбек, Танланган асарлар