sft. 1. Isyon koʻtaruvchi yoki isyon koʻtargan; isyonchi, qoʻzgʻolonchi.
Davlatning yaxlitligini saqlab qolmoq uchun isyonkor va makkor oʻgʻliga qarshi yurish qilishdan boshqa iloji qolmadi [Ulugʻbekning]. — Mirmuhsin, Meʼmor
Chor hokimiyati isyonkor fuqarodan shafqatsiz ommaviy qasos oldi. — N. Safarov, Olovli izlar
2. Isyonga chorlovchi, isyonga daʼvat etuvchi.
Isyonkor shoir.
Olovday qizib turgan miyasida isyonkor fikrlar tugʻyon qilardi. — O. Yoqubov, Qanot juft boʻladi
Lekin shoirning isyonkor ovozini tindira olmadi. — Gazetadan