от 1. Иссиқ ва совуқ; ҳар хил даражадаги ҳаво шароити.
Ўлим етиб келди. У энг аввал суяклари жуда мўрт ва этлари иссиқ-совуққа чиниқмаган гўдакни нишонга олди. — П. Турсун, Ўқитувчи
Оч қолиб, иссиқ-совуқ демай курашганимизни фаровон турмушни орзу қилганимизни хотирлашди. — К. Яшин, Ҳамза
2. Кўчма Ҳаётнинг яхши-ёмон, оғир-енгил кунлари, ҳар хил шароитлари.
Юсуфбек ҳожининг: — Ўғлим ёш, сен дунёнинг иссиқ-совуғини тотиган ва менинг ишонган кишимсан — деб таъкидлаши қулоқлари остида такрорлангандек бўлар эдилар. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
[Бошлиқ] Қирқ бешлар чамасида, анча пихи қайрилган, иссиқ-совуқни бошдан кечирган. — С. Абдулла, Куёвлар, келинлар
3. Иссиқ ва совуқ таомлар, кундалик ейиладиган, ичиладиган нарсалар.
Темир полвоннинг ўғил-қизлари аҳён-аҳён унинг иссиқ-совуғидан хабар олиб туришарди. — Қ. Кенжа, Нотаниш гул
4. этн. Кишини гўё бирор кимсага иситадиган ёки ундан совитадиган амал, дуо ва шу кабилар нарсалар.
Дала-ю даштларда одамларни куф-суф қилиб, эзибички ёзиб бериб, иссиқ-совуқ қилиб, бинойидек тирикчилик қилиб юрибман. — Ғ. Ғулом, Шум бола
Кейинги қилдирган иссиқ-совуғи кор қилди, шекилли, биратўласига Марғилонни тилига олмаёқ қўйди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар