fl. 1. Ikki narsani bir-biriga surkamoq.
Gʻishtni gʻishtga ishqalab silliqlamoq
— Birov ishdan kelsa, siz oshdan kelasiz, — dedi Meli polvon jahli chiqib va qoʻllarini ishqalab, ketmon sopini ushladi. — P. Tursun, Oʻqituvchi
2. Qoʻl bilan qattiq bosib silamoq, ezmoq.
Oyoqni ishqalamoq.
Moʻysafid sartarosh uning [Yoʻlchining] baquvvat boshini ishqalay boshladi. — Oybek, Tanlangan asarlar
Uyquli koʻzlarini ishqalab Akbar chiqar, toychoqlarday irgʻishlab, sertuproq koʻchalardan chopqillashib ketardilar. — J. Abdullaxonov, Xonadon