fl. 1. Irgʻimoq feʼlining orttirma nisbati.
Ilon yurgan qiyin yoʻldan
Chu deb otini irgʻitdi. — Nigor va Zamon
2. Otmoq, uloqtirmoq.
Yelkadagi yukni irgʻitmoq. Qoʻlga tushgan narsani irgʻitmoq.
Gʻulomjon qamchini mingboshining qoʻlidan yulib olib, supaga irgʻitdi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha.
Qoʻziboy har toshni irgʻitganda, gimnastikachilarday yengil gavdasi bilan bir irgʻib tushar va bu qiligʻidan oʻzi zavqlanib kulardi. — H. Nazir, Soʻnmas chaqmoqlar
3. Yuqoriga tomon silkimoq, koʻtarib tashlamoq.
Arava ohista yoʻl bosardi, qoʻtoslar sekin, yalqov qadam tashlar va oʻqtin-oʻqtin aravakash xoʻsh-xoʻsh! deb, quruq suyak qoʻtoslarga qamchi irgʻitib qoʻyardi. — Oybek, Nur qidirib
Yer, xuddi ot olib qochgan aravaday, kishini irgʻitib-irgʻitib tashlar edi. — A. Qahhor, Oltin yulduz