от 1. Одамларни ёʻлдан оздирувчи, ёмон ёʻлга бошловчи махлуқ; шайтон.
У, Саидғозининг юрагига иблис ин қурган туҳматчи, бутун бадани заҳар боғлаб кетган ғаразгўйлигини билмаган экан. — С. Анорбоев, Оқсой
2. кўчма Иблисга хос хусусиятли одам.
Эзозхон одам суратидаги иблис ҳикоясига қўрқув ичида қулоқ солиб ўтираркан, унинг [Зиёдилланинг] мақсадига тушуна олмади. — Ҳ. Ғулом, Машъал
3. Иблисга нисбатловчи ҳақоратни билдиради.
Қутидор, қизининг мақсадига тушуниб, икки турли қўлни дарров пайқаб олди: — Виждонсиз, иблис! — деб қўйди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар