фл. 1. Тиккайган, тўзғиган ҳолат олмоқ (соч, жун, пат кабилар ҳақида).
Аравага, ундан бошқа, ярим яланғоч, сочлари ҳурпайган бир йигит ҳам ўтирди. — Ойбек, Нур қидириб
Бўғот лабида бир-бирига қараб ҳурпайиб турган икки мушукнинг бири пишиллаб, кейин чақалоқнинг йиғисидек миёвлаб юборди. — С. Аҳмад, Ҳукм
қиз қараса, икки мусича ҳурпайиб олиб, бир-бири билан уришяпти. — Ю. Шомансур, Қора марварид
2. кўчма Авзойи бузуқ, ёқимсиз қиёфага кирмоқ.
-Оғир ҳақорат билан тепамга ҳурпайиб келган Қоплонбеков, кучли қўллари билан юзимга бир туширди, — деди Пўлат. — Ғайратий, Менинг ёшлигим.
Аммо Зайнаб ҳурпайиб, ҳеч ким билан сўзлашмай қўяр эди. — А. Қодирий, Ўтган кунлар
Лобар, жангга ҳозирланган хўроздай ҳурпайиб, панжаларини кенг ёйиб, Гулнознинг устига бостириб келди. — Ҳ. Ғулом, Тошкентликлар
Қишлоқлар ҳурпайган, сукунатга чўмган. — Ҳ. Турсунқулов, Ҳаётим қиссаси
Ҳурпайган булут осилиб тураверди-ю, ёмғир ёғмади. — А. Мухтор, Опа-сингиллар