fl. 1. Tikkaygan, toʻzgʻigan holat olmoq (soch, jun, pat kabilar haqida).
Aravaga, undan boshqa, yarim yalangʻoch, sochlari hurpaygan bir yigit ham oʻtirdi. — Oybek, Nur qidirib
Boʻgʻot labida bir-biriga qarab hurpayib turgan ikki mushukning biri pishillab, keyin chaqaloqning yigʻisidek miyovlab yubordi. — S. Ahmad, Hukm
qiz qarasa, ikki musicha hurpayib olib, bir-biri bilan urishyapti. — Yu. Shomansur, Qora marvarid
2. koʻchma Avzoyi buzuq, yoqimsiz qiyofaga kirmoq.
-Ogʻir haqorat bilan tepamga hurpayib kelgan Qoplonbekov, kuchli qoʻllari bilan yuzimga bir tushirdi, — dedi Poʻlat. — Gʻayratiy, Mening yoshligim.
Ammo Zaynab hurpayib, hech kim bilan soʻzlashmay qoʻyar edi. — A. Qodiriy, Oʻtgan kunlar
Lobar, jangga hozirlangan xoʻrozday hurpayib, panjalarini keng yoyib, Gulnozning ustiga bostirib keldi. — H. Gʻulom, Toshkentliklar
Qishloqlar hurpaygan, sukunatga choʻmgan. — H. Tursunqulov, Hayotim qissasi
Hurpaygan bulut osilib turaverdi-yu, yomgʻir yogʻmadi. — A. Muxtor, Opa-singillar