Қидирув

фл. 1. Чўчиб кетмоқ (асосан ҳайвон ва паррандалар ҳақида).

Узоқда ҳуркиб қочган отни етаклаб келишарди. — С. Юнусов, Кутилмаган хазина

Қўйлар ҳуркиб кетди. Холёр, бўри келдими, деб ташқари чиқди. — Ойсулув

2. кўчма Қўрқув ҳис этмоқ; чўчимоқ.

Дилбар ҳуркиб, зинғиллаб кўчанинг нариги бетига ўтиб олган эди. — А. Муҳиддин, Чап чўнтак

Аъзам ҳамон бирор сўз айтишдан ҳуркар эди: ахир Нафиса унинг ўлчовига тўғри келмас эди-да! — Шуҳрат, Жаннат қидирганлар

фл. Ҳуркмоқ феълининг орттирма нисбати.

У иштаҳа билан ўтлаётган қўйларни ҳуркитмаслик учун аста-аста қадам ташлаб, сурувни айлана бошлади. — С. Анорбоев, Оқсой

— Сиз полиздаги қўриқчидай хотинларни ҳуркитаяпсиз, — деди Жўрахон. — А. Мухтор, Опа-сингиллар

фл. Ҳуркитмоқ феълининг орттирма нисбати.

от айн. Ҳурковуч.

Хатар устидан чиқиб қолган ҳуркак қуён сингари жонсарак бўлиб қараб, ундан кўзларини узолмайди. — Р. Раҳмонов, Чангалзордаги шарпа

Ҳанифанинг ҳуркак кўзларида қувонч лип этиб ёнди-ю, унинг ўрнини яна иккиланиш, ташвиш эгаллади. — С. Анорбоев, Меҳр

фл. айн. Ҳуркмоқ.

úrkek