1. Soʻzlash qobiliyatidan mahrum boʻlgan; tilsiz, soqov, gungalak.
Gung odam.
Tegirmonga bugʻdoy soldim, Kam ekanin bilmadim, Shu kishiga lapar soldim, Gung ekanin bilmadim. — Oq olma, qizil olma
Gung darvesh qabr tepasida oʻtirib, uzoq tilovat qildi. — O. Yoqubov, Koʻhna dunyo
2. koʻchma. Soʻzlash, gapirish huquqidan mahrum boʻlgan; tilsiz, erksiz.
Podsho xizmatidagi inson gung va shol boʻlishi kerak ekan. — Oybek, Navoiy
Atrof yolgʻon bilan toʻlganda, Ichga yutib titroq, nolani, Kattalar gung boʻlib qolganda, Qutla chin soʻz aytgan bolani. — X. Davron, Tungi bogʻlar