sft. 1. kt. Yoʻldan ozgan, adashgan; yanglishgan.
[Navoiy:] Dedi: qaydin sen, ey majnuni gumroh! — Uygʻun vaI. Sulton, Alisher Navoiy
Hozir pir oʻzlarini emas, sizlarni oʻylaydilar, tong saharlarda joynamozga tiz choʻkib, haq yoʻldan adashgan gumroh bandalaringga gʻazab qilma, deb xudoga sigʻinadilar. — S. Ahmad, Hukm
2. Shunday shaxsga nisbatli koyish, haqorat.
— Sen gumroh, ona suti koʻr qilgur, adashib, uloqib kelib, yana insofdan dam urasan-a! — dedi Joʻra. — H. Nazir, Onayizor
Voy gumroh, tanimaysanmi hali! — Oybek, Navoiy
3. Oʻqimagan, ilmsiz, omi.
— Men boʻlsam, tamom gumrohman, na oʻqishni bilaman, na yozishni. Omiligimcha qolganman, — dedi oʻksinib — Unsin. Oybek, Ulugʻ yoʻl