фл. 1. Виқор билан кўкрагини кериб, қаддини ростлаб юрмоқ.
Барот полвон девдай гердайиб турган мингбошининг ёнига борди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
Бойвачча кўчада, халқ орасида қандай бўлса, уй ичида ҳам шундай гердайган, зуғумли эди. — Ойбек, Танланган асарлар
2. кўчма Ортиқ даражада мағрурланмоқ, манманлик қилмоқ, керилмоқ, кеккаймоқ.
Маълумотим етарли, деб гердайган киши кўп билимлардан бебаҳра қолади. — Р. Усмонов, Одобнома
Ғафур Ғуломнинг бу гаплари, албатта, ҳозиргина кириб келган, арузда тўрттагина ғазал ёзиб гердайиб юрган кишига ишора эди. — Шукрулло, Сайланма