Qidiruv

fl. Gʻoʻngʻillamoq feʼlining birgalik nisbati.

ot 1. Uy hayvonlari va parrandalar axlati.

Xudoyqul odamning qoʻlidan keladigan har qanday ishga qobil edi: ot-molga qaraydi, goʻng kuraydi, jodi bilan pichanpoya qirqadi. — P. Tursun, Oʻqituvchi

2. Shu hayvonlarning axlatidan iborat oʻgʻit.

Yerga goʻng solmoq.

fl. 1. Gʻoʻng-gʻoʻng degan tovush chiqarmoq.

Qovogʻari sekin gʻoʻngʻillab uchib oʻtdi. — P. Qodirov, Erk

Qorongʻilik ichidan kecha qoʻngʻizi gʻoʻngʻillab uchib, oʻzini chiroqqa urdi. — Oybek, Tanlangan asarlar

2. koʻchma Tushunib boʻlmaydigan tarzda soʻzlamoq, poʻngʻillamoq, doʻngʻillamoq.

Palmon, xuddi oʻlayotgan kuchukka achinib gapirganday, oʻzicha gʻoʻngʻillar edi. — A. Muxtor, Qoraqalpoq qissasi

Ahmad Husaynni mudroq bosganda, taqvodor ota gʻoʻngʻillab, qurʼon oʻqishga kirishdi. — Oybek, Nur qidirib

ot Goʻng toʻkiladigan va saqlanadigan maxsus joy; katta oʻra, choh.

Gʻoʻngʻillagan ovoz.

fl. Yerga goʻng solmoq, yerni oʻgʻitlamoq.

Yerni goʻnglab haydadik, chigit tikdik. — N. Safarov, Olovli izlar