ot
1.
esk
. 1 ayn. fransuz.
Farang tiliga ham usta deb eshitaman. — K. Yashin, Hamza
Kim farangu, kim habash, Irq talash, imon talash. — E. Vohidov, Muhabbatnoma
2.
Yevropalik, Yevropadan kelgan.
U [Gʻulomjon] komitet aʼzolari bilan maslahatlashib, xuftondan keyin yonida toʻrtta farang yigit bilan usta Bahromnikiga keldi. — M. Ismoiliy, Fargʻona tong otguncha
3.
s.t.
Fransiyada, Yevropada tayyorlangan; Fransiyadan, Yevropadan keltirilgan.
— Kampirning dardi gʻoʻzada degandek, siz kosiblarning dardingiz mum, charm, farang ipda, — dedi kulib aka Navroʻz. — M. Osim, Elchilar
Miltiq bossa, qistab chiqar farang oʻq, Uzingizdan har vaqt mening koʻnglim toʻq. — Hasanxon
4.
koʻchma
Har bir ish qoʻlidan keladigan; mohir, usta.
Ustozi — garang, shogirdi — farang. — Maqol
Ahliyamiz [xotinim] ham uchiga chiqqan chevar, xudoga shukur. Ojizamiz ham doʻppi tikishga farang boʻlib chiqdi. — Choʻlpon, Kecha va kunduz
— Ha, Azizjon oʻzing ham farang jarroh boʻpsan-da, — deydi Komil aka. — S. Azimov, Oppoq tong qoʻshigʻi