от
1.
эск
. 1 айн. франсуз.
Фаранг тилига ҳам уста деб эшитаман. — К. Яшин, Ҳамза
Ким фарангу, ким ҳабаш, Ирқ талаш, имон талаш. — Э. Воҳидов, Муҳаббатнома
2.
Европалик, Европадан келган.
У [Ғуломжон] комитет аъзолари билан маслаҳатлашиб, хуфтондан кейин ёнида тўртта фаранг йигит билан уста Баҳромникига келди. — М. Исмоилий, Фарғона тонг отгунча
3.
с.т.
Франсияда, Европада тайёрланган; Франсиядан, Европадан келтирилган.
— Кампирнинг дарди ғўзада дегандек, сиз косибларнинг дардингиз мум, чарм, фаранг ипда, — деди кулиб ака Наврўз. — М. Осим, Элчилар
Милтиқ босса, қистаб чиқар фаранг ўқ, Узингиздан ҳар вақт менинг кўнглим тўқ. — Ҳасанхон
4.
кўчма
Ҳар бир иш қўлидан келадиган; моҳир, уста.
Устози — гаранг, шогирди — фаранг. — Мақол
Аҳлиямиз [хотиним] ҳам учига чиққан чевар, худога шукур. Ожизамиз ҳам дўппи тикишга фаранг бўлиб чиқди. — Чўлпон, Кеча ва кундуз
— Ҳа, Азизжон ўзинг ҳам фаранг жарроҳ бўпсан-да, — дейди Комил ака. — С. Азимов, Оппоқ тонг қўшиғи