от Одам бошининг орқа пастки қисми; энса суяги.
Чойхоначи дўпписини пешонасига суриб, энсасини қашиди. — Э. Усмонов, Ёлқин
- Энсаси қотмоқ Ёқимсиз гап, иш, хатти-ҳаракат, ҳолат ва шу кабилардан ғаши, ғазаби қўзғамоқ; аччиқланмоқ. Ойимнинг гапларига бувимнинг энсаси қотибди. — Э. Райимов, Ажаб қишлоқ[Элмурод] Мурзиннинг бу томонга келаётганини кўрди-ю, энсаси қотиб, қиздан йироқлашди. Шуҳрат, — Шинелли йилларУ қилиб юрган ишларни кўрган одамлар энсаси қотар, бир тамагир расво эканлигидан ғазабланардилар. Мирмуҳсин, — Меъмор