fl. 1. Biror narsa, vaziyat taʼsirida toʻgʻri harakat qila olmaslik, oʻzini sal yoʻqotgan holda alpon-talpon harakat qilmoq; gangimoq.
Oʻrtancha kelin oiladagi yangi odatga koʻnikolmay, kechasi dovdirab, hovliga chiqadi — S. Ahmad, Saylanma
Yodgor shamoldan gandiraklaganday dovdirab borarkan, kuzda boʻlgan majlisni esladi. — Oʻ. Hoshimov, Qalbingga quloq sol
Dovdiraganimdan stul qolib, naq yerga oʻtirvolayozibman. — Yoshlik
2. Toʻgʻri soʻzlash qobiliyatini yoʻqotmoq, telba-teskari, chalkash-chulkash gaplar gapirmoq, valdiramoq.
Voy dovdir, nima deb dovdirayapsan oʻzing? P. Tursun. — Oʻqituvchi
Matpano, tushida Xizirga yoʻliqqan kimsadek dovdirab, tili kalimaga kelmay qoldi. S. — Siyoyev, Avaz
3. Oʻzini yoʻqotmoq, shoshib qolmoq, sarosimaga tushib, gangib, qoʻrqib qolmoq.
Imom eshikni ocharkan, erkakcha kiyinib kelgan ayolni koʻrib dovdirab qoldi. — J. Sharipov, Xorazm
Murod bu gaplardan dovdirab qoldi. Nima deyishini bilmas edi. — M. Hazratqulov, Jurʼat
Nogahoniy zarb yegan kishidek dovdirab qolishdi. — X. Toʻxtaboyev, Yillar va yoʻllar