sft. 1. Qattiq alam chekib yoki xafagarchilikdan yuragi qonga toʻlgan, qattiq xafa.
[Onasi] Uni yupatguli soʻz topolmay dilxun boʻlardi. — M. Ismoiliy, Fargʻona t.o.
Avaz, motamsaro uyga kira-yotgandek, dilxun boʻlib ostona hatladi. — S. Siyoyev, Avaz
Ki baytim satri ikkidur: Biri dilxush, biri dilxun. — E. Vohidov, Yoshlik devoni
2. koʻchma Kishiga azob beruvchi, yoqimsiz, jirkanch.
Ahmad chuqur xoʻrsindi. Bu ogʻir, jirkanch, dilxun muhitni tark qilib, ozodlikka — koʻchaga chiqib ketdi. — F. Musajonov, Himmat
3. koʻchma Bagʻri qon, qip-qizil.
Tong qoʻynida maʼyus va dilxun Atirgullar egar boshini. — Yoshlik