сфт. 1. Юраги сиқилган, ғоят хафа, ғамгин; маъюс.
Шу кунларда шоҳ жуда дилтанг эди. — Баҳром ва Гуландом
Жўнар бўлдим мен бундан дилтанг, Иўлларимга қараб қолдинг сен. — А. Орипов, Йиллар армони
Гоҳи мағрур, гоҳи дилтанг, Гоҳи ҳазин, гоҳи тумтароқ. — Э. Воҳидов, Муҳаббат
2. Юраги тор, тажанг; паришон.
Дилтанг одам,
Эломонов дилтанг қўл силкиб қўя қолди. М. М. — Дўст, Галатепа қиссалари
Қўлимни боғла, майли, бўлма дилтанг! Элимни ёқма-ю, элтиб мени ёқ! — С. Абдулла, Асарлар
Шунақа дилтанг пайтда Хол-қўзининг келгани унга булут орасидан чиққан офтобдек туюлди. — С. Сиёев, Отлиқ аёл