от
1.
Ақлдан озган, эси паст; телба, савдойи.
Девонадан ой боши сўрама. — Мақол
Бечора ўғлининг қатлидан кейин девона бўлиб қолибди. — Мирмуҳсин, Меъмор
Ҳўкизман деса индаманг, девонага эътироз билдириб бўлмайдур. — М. Осим, Карвон ёʻлларида
2.
дин
. Аллоҳнинг васлига етишиш умидида зикр-у самога берилиб, бу дунё ишларидан воз кечган суфий, дарвешсифат одам.
— Ё ҳув, ё ман ҳув, пирим Накшбанд девона кўлласинлар, — деб [каландар] лаълини олиб бориб, чош бошида чўккалаб ўтирган имомнинг олдига қўйди. — С. Айний, Қуллар
Йигит ўчоқ олдига келаётиб, зикрчиларни калака қола-ётгандай такрорлади: Муллабозор девона, ҳақ дўст, ёолло! — П. Турсун, Ўқитувчи
3.
кўчма
Бирор мақсад, ҳаракатга тамоман берилиб, эс-ҳушдан ажралган.
Эй дилрабо, ишқинг билан девона бўлдим соғиниб. Булбул каби тун кечалар гирёна бўлдим соғиниб. — Ҳамза
Лайли ёримдан айрилиб Девона бўлдим, найлайин. — Тоҳир ва Зуҳра
Ўзин афсун этиб, бўлди афсона, Девон битолмасдан бўлди девона. — Газетадан
4.
Хайр-садақа билан кун кўрувчи; гадо, тиланчи.
Девона ҳам хуржунини бир ёʻқотади. — Мақол
Бегона тупроқ ~ девона тупроқ. — Мақол
Дўстлар, бечора, қашшоқ, камбағал девонаман. Най чалиб, ҳар ерда ўқирман ғазал, девонаман. Муқимий.
Ҳиммат қилиб, шу девона боланинг ёʻлига садақа қилишларингизни сўрайман. — Гулдаста
5.
с. т.
Эркалатиб гапирганда ёхуд ҳазил тариқасида жиннивой, тентаквой каби маъноларда ишлатилади.
— Девона бўлдингми? — деди Сафар чўтир ранги оқариб. — Ойбек, Қуёш қораймас
Пул ёʻқ, девона, пиёда жўнайсанми? — Ойбек,Танланган асарлар
